Mevrouw K. (51) is al jaren bij ons onder controle voor haar diabetes type 1. Op haar elfde kreeg ze diabetes. Op het moment dat ik haar leer kennen, ruim veertien jaar geleden, was de diabetes suboptimaal gereguleerd en was er al sprake van microvasculaire schade, een hartinfarct en overgewicht. Zij werd behandeld met een insulinepomp en deed zo goed mogelijk aan zelfcontrole. Het zien van hogere glucosewaarden op de glucosemeter, ondanks al haar inzet om de diabetes te controleren, gaf weinig motivatie om regelmatig dagcurven te maken.

Een paar jaar later openbaarde sarcoïdose in haar lijf, die uiteindelijk met prednison behandeld werd. Tijdens deze behandeling, maar ook daarna, werden invaliderende moeheidsklachten ervaren, waardoor lichamelijke inspanningen beperkt waren. Ook speelde in deze periode een depressie mee en, het als gevolg daarvan, niet kunnen onderdrukken van eetbuien. Dit alles deed haar besluiten om te stoppen met pomptherapie en terug te gaan op pentherapie. De doseringen van de insulinetoedieningen waren erg hoog en na 1.5 jaar werd de pomptherapie hervat in combinatie met een lage dosis langwerkende insuline. Eveneens werd een CGM aangevraagd. In 2023 startte ze met een hybrid closed loop-systeem, waardoor het HbA1c daalde naar haar streefwaarde.

Obesitas komt net zo vaak voor bij mensen met diabetes type 1 als in de gewone bevolking

Inmiddels was ze fors zwaarder geworden en ontstonden er steeds meer klachten door haar gewicht, onder andere diffuse gewrichtsklachten, een hernia en slaapapnoe. Metformine gaf invaliderende diarree. Gezamenlijk besloten we dat ze een gezonde leefstijlinterventie (GLI) zou gaan volgen. Na een jaar deelname aan een GLI, kon een GLP1-analoog worden voorgeschreven. Hierdoor verminderde haar insulinebehoefte duidelijk en verloor ze tien kilo.

Nabeschouwing

Obesitas komt net zo vaak voor bij mensen met diabetes type 1 als in de gewone bevolking. Het is belangrijk om naar de oorzaken en gevolgen van obesitas te kijken. In deze casus hadden beide ouders overgewicht, was er onvoldoende lichamelijk beweging door twee invaliderende ziekteperioden: de sarcoïdose en depressie. Ook de toename van eetbuien als een gevolg van een depressie en de ervaren stress speelden een rol.

GLP1-analogen bij mensen met diabetes type 1 voor gewichtsreductie zijn helpend, net zoals bij personen zonder diabetes. Door het lagere gewicht neemt de insulinehoeveelheid af en kan beter worden bewogen, zodat de leefstijl gezonder wordt.

Kijk ook eens op checkoorzakenovergewicht.nl |behandelovergewicht.nl