‘Ik word gek van al die piepjes!’ Tijdens het krijgen van de chemokuur, mijn man Egon heeft naast zijn diabetes ook chronisch lymfatische leukemie, ging steeds het infuusalarm af. Het gepiep omdat de medicatiezak vervangen moest worden, maakte hem gek. In het begin greep hij telkens naar zijn telefoon om te checken of het misschien van zijn sensor kwam. Al snel vroeg hij mij of ik via zijn telefoon de controle van zijn bloedsuiker kon overnemen. Zodat hij niet bij ieder piepje zou schrikken en automatisch zou denken dat het zijn sensor was. Zo kon hij zich beter overgeven aan de chemokuur. Ook onze zoon Noël heeft inmiddels een sensor voor zijn diabetes. Heel fijn! Maar als we een dag of avond samen zijn en er gaan piepjes af, grijpen ze allebei direct naar hun telefoon. ‘Ben jij dit, of ben ik het?’ klinkt het dan.

‘Mensen kijken naar me alsof ik het fatsoen niet heb om mijn telefoon uit te zetten’

Het lastigst zijn de piepjes tijdens officiële gelegenheden zoals een begrafenis of crematie, of een bruiloft. Ook bij een bioscoop of theaterbezoek letten we extra goed op. Ruim van tevoren worden de bloedsuikers nog vaker gecheckt dan normaal. Alles om ervoor te zorgen dat je met een stabiele bloedsuiker de ceremonie of voorstelling ingaat, zodat er geen piepjes te horen zijn.

Egon schaamt zich daar altijd voor. ‘Mensen kijken naar me alsof ik het fatsoen niet heb om mijn telefoon uit te zetten,’ zegt hij dan. Natuurlijk geef ik aan dat hij hier niets aan kan doen, dus laat die mensen dat maar denken. Maar dat is altijd makkelijker gezegd dan gedaan, zeker als jij degene bent die vreemd wordt aangekeken. Iedereen reageert op de piepjes. Mensen die je niet kent, kijken meteen jouw kant op. Zonder dat je het wilt of vraagt, sta je in het middelpunt van de belangstelling. Bekenden vragen direct: ‘Heb je iets nodig?’ of ‘Moet ik iets doen?’ Je merkt dat mensen om je heen er onrustig van worden. Terwijl het voor degene met diabetes juist voor meer rust en controle zorgt.

Een vriend van onze zoon Noël raakt er zelfs altijd lichtelijk van in paniek. Hij vliegt meteen van zijn stoel om allerlei zoetigheid te halen, zelfs als er sprake is van een hyper. De aandacht die het oproept, zorgt bij ons thuis nog weleens voor irritatie. Vooral als het gepiep niet snel stopt, of als het almaar luider wordt. Ondanks dat Egon tegenwoordig meteen aan de verpleging vraagt of de ‘piepjes’ van het infuus uitgezet kunnen worden, want hij noemt zijn irritatie gekscherend ‘piepnietes’, zijn we wel ontzettend blij dat de sensor er is!