De telefoon gaat. ‘Hallo Linda, met Noël,’ hoor ik mijn zoon zeggen. ‘Ik wil graag een afspraak maken, want er zijn een aantal dingen die ik wil bespreken. Sommige dingen gaan niet zo lekker…’ Hij spreekt met zijn diabetesverpleegkundige. Terwijl ik dat gesprek deels meeluister, besef ik hoeveel er in de afgelopen jaren is veranderd.

De eerste keer dat ik met mijn man Egon meeging naar de controle, was er nog geen diabetesverpleegkundige met wie hij snel kon schakelen. Zij was er alleen om te prikken, te wegen en te meten. Na het gesprek met de arts, die zelf ook diabetes bleek te hebben, liep Egon altijd gefrustreerd het ziekenhuis uit. Hij was te zwaar en zijn HbA1c was te hoog. Dat kreeg hij iedere keer te horen.

‘Sindsdien praat Noël open met haar over zijn diabetes. Dat zorgt voor rust, regelmaat en stabielere waarden’

De echte verandering zagen wij pas toen Noël voor het eerst werd opgenomen. We kregen een map vol nieuwe termen en informatie mee. De diabetesverpleegkundigen op de kinderafdeling waren betrokken en begripvol. Ze waren goed bereikbaar en boden hulp waar nodig. Dat gaf vertrouwen.
Ook mijn schoonvader, die diabetes type 1 heeft, besloot vaker op controle te gaan. Er was inmiddels zoveel veranderd. Er kwamen steeds meer hulpmiddelen en behandelopties bij. Toen hij zestig jaar diabetes had, inmiddels vijftien jaar geleden, vierde hij zijn ‘diabetesverjaardag’ met zijn zoon en kleinzoon. ‘Alleen de suikerbeesten mogen mee’, grapte hij.
Voor Noël was de overstap naar de volwassenpoli groot. Er werd ineens veel eigen verantwoordelijkheid van hem gevraagd, terwijl hij nog worstelde met de ziekte die hij niet wilde hebben. Hij voelde zich onbegrepen en als een kind behandeld. Dit lag niet aan de diabetesverpleegkundige, die had het beste met hem voor, maar de klik ontbrak.

Dat die klik, die connectie, belangrijker bleek dan we ooit hadden gedacht, zagen we toen Noël werd opgenomen in het ziekenhuis vanwege uitdroging en ontregelde bloedsuikers. Er kwam een vervangende diabetesverpleegkundige langs. Na een goed en helder gesprek met haar, vroeg hij of zij niet zijn vaste diabetesverpleegkundige kon worden. Dat werd geregeld. Sindsdien praat Noël open met haar over zijn diabetes. Dat zorgt voor rust, regelmaat en stabielere waarden. Hij zit beter in zijn vel. Zo belangrijk kan de rol van de diabetesverpleegkundige dus zijn.