Veel kinderen met diabetes type 1 in Zuid-Egypte hebben moeite om hun bloedglucosewaarden stabiel te houden. Dat vergroot het risico op acute problemen, zoals hypo’s en hypers, maar ook op complicaties op de langere termijn. Technologie kan helpen om die regulatie te verbeteren. Daarom startten we in december 2025 een kleinschalig CGM-pilotproject met vijftien kinderen met diabetes type 1.
Tijdens de gezamenlijke lunch oefenden de kinderen met koolhydraten tellen
De kinderen scanden hun glucose, voetbalden een halfuur en zagen daarna direct wat beweging met hun waarden deed
De glucosesensoren vervingen de gebruikelijke vingerprikken. Bij de start verzamelden we demografische gegevens, bepaalden we het HbA1c en vulden de kinderen twee gevalideerde vragenlijsten in over kwaliteit van leven en zelfmanagement. Ook Libreview werd een belangrijke informatiebron, onder meer voor gegevens over Time in Range, hypo’s en hypers.
Voor moeders kostte het tijd om te begrijpen wat continu meten precies inhoudt en hoeveel je kunt leren van CGM-data
De eerste maand was wennen. Sommige kinderen hadden moeite om de sensor goed te laten zitten. Voor moeders kostte het tijd om te begrijpen wat continu meten precies inhoudt en hoeveel je kunt leren van CGM-data. Want een sensor geeft niet alleen een getal, maar laat ook trends zien. Juist daarin zit de kracht.
In januari organiseerden we de eerste groepsbijeenkomst. Moeders en kinderen kwamen samen voor interactieve educatie over het herkennen en behandelen van hypo- en hyperglykemie, het lezen van glucosetrends en het toepassen van die kennis in het dagelijks leven. Tijdens de gezamenlijke lunch oefenden de kinderen met koolhydraten tellen. Ze wogen zetmeelrijke producten, berekenden de benodigde insuline en ontdekten hoe een app kan helpen bij het schatten van koolhydraatinname.
Daarna volgden rollenspellen. De kinderen speelden ouder en zorgden voor een kind met diabetes type 1, gespeeld door hun moeders. Ze maten glucose vóór de maaltijd, berekenden correcties en pasten insulinekoolhydraatratio’s toe. Er werd veel gelachen en veel geleerd.
De tweede bijeenkomst vond plaats in maart, tijdens de ramadan. Opnieuw stond koolhydraten tellen centraal, dit keer met individueel berekende ratio’s. Voor sommige gezinnen was dit helemaal nieuw en best ingewikkeld. Ook sport kreeg aandacht. De kinderen scanden hun glucose, voetbalden een halfuur en zagen daarna direct wat beweging met hun waarden deed.
In mei volgde de derde en laatste bijeenkomst, met aandacht voor de mentale gezondheid van kinderen met diabetes type 1. Ouders en andere gezinsleden deden mee aan spelvormen rond emoties en non-verbale signalen. Ook werd opnieuw samen gegeten, geteld en gerekend.
Begin juni rondden we het project af met een nieuwe HbA1c-meting en dezelfde vragenlijsten. De definitieve resultaten laten nog even op zich wachten. Maar één uitkomst is nu al zichtbaar: ouders denken serieus na over de aanschaf van een sensor. Kinderen en ouders slapen beter en hebben minder last van nachtelijke hypo’s.
We hopen dat er na de zomer opnieuw geld beschikbaar komt om CGM-gebruik voort te zetten. Intussen heeft het Egyptische ministerie van Volksgezondheid aangekondigd CGM beschikbaar te willen stellen aan een groep kinderen van vier tot zes jaar, waarschijnlijk in Caïro en omgeving. Het is nog maar een begin. Maar elk begin telt.
