In het voorjaar van 2020 begon ik aan iets wat al een tijdje in mijn hoofd zat: ik wilde een boek schrijven over mijn diagnose diabetes type 1. Of eigenlijk over de periode daaromheen. Want mijn verhaal begon niet op de dag dat iemand mij vertelde dat ik diabetes had. Het begon maanden daarvoor. Ik was moe, mijn ogen gingen sterk achteruit, ik had ontzettend veel dorst en moest continu naar het toilet. De klachten werden steeds erger, maar ondanks meerdere bezoeken aan artsen werd diabetes type 1 niet herkend. Uiteindelijk kocht ik zelf een bloedglucosemeter, vooral om te bevestigen dat ik géén diabetes had. Maar de meter gaf ‘HI’ aan: boven de 33,3 mmol/l. Nog diezelfde dag belandde ik in het ziekenhuis. In de jaren daarna heb ik vaak over mijn diagnose verteld. Op mijn blog, aan vrienden en aan zorgverleners. Maar voor een boek wilde ik verder terug. Dus vroeg ik mijn medische dossiers op, zocht ik oude foto’s en berichten terug en las ik de blogs die ik vanuit het ziekenhuis en in de maanden daarna had geschreven. Dat teruglezen was soms best vreemd. Inmiddels waren veel dingen voor mij normaal geworden: een sensor vervangen, koolhydraten tellen, insuline doseren, wakker worden van een alarm. Maar in mijn eerste blogs las ik terug hoe nieuw alles ooit was. Ik wist werkelijk niets van diabetes type 1. Opeens moest ik nadenken over eten, insuline en bloedglucosewaarden. Leren hoe een hypo voelde en wat ik moest doen met al die cijfers die de hele dag voorbijkwamen. Maar de grootste verandering zat niet eens in alles wat ik moest leren. Ik moest vooral wennen aan het idee dat dit voortaan mijn leven was. Juist daar wilde ik over schrijven. Niet over de medische uitleg van diabetes type 1, maar over wat er gebeurt als je van de ene op de andere dag patiënt wordt. Over de periode vóór mijn diagnose, waarin ik wist dat er iets niet klopte. Over de opluchting toen er eindelijk een verklaring was. En over de onzekerheid en frustratie toen ik besefte wat die diagnose betekende. Inmiddels leef ik ruim elf jaar met diabetes. Ik weet nu dat één hoge glucosewaarde geen ramp is, dat niet iedere hypo te verklaren valt en dat je soms precies hetzelfde kunt doen als gisteren en tóch een compleet andere grafiek krijgt. Maar de Lauriëtte van 2015 wist dat allemaal nog niet. Met mijn boek Diabadass wil ik het verhaal vertellen zoals het toen voelde. Inclusief de vragen en emoties die daarbij hoorden. Ik hoop dat mensen met diabetes type 1 iets van zichzelf herkennen in die eerste periode. En dat de mensen om hen heen – waaronder zorgverleners – nét iets beter begrijpen wat er gebeurt wanneer iemand diabetes niet alleen moet leren behandelen, maar ook een plek moet zien te geven in zijn leven. Vandaag, op 18 september, verschijnt Diabadass, te bestellen via diabadass.nl/boek en bij de boekhandel.
Diabadass | Lauriëtte de Ruiter | Boekscout | 192 p | € 21,99
Lauriëtte de Ruiter (35) is schrijver en oprichter van diabetesblog Diabadass.nl. Sinds haar diagnose diabetes type 1 in 2015 schrijft ze over het dagelijks leven met diabetes en haar persoonlijke ervaringen daarmee. Lauriëtte woont in Rotterdam met haar vriend en zoontje, houdt van lezen, schrijven en sporten en heeft vooral meer hobby’s dan tijd.
