De stem van mensen met diabetes is de afgelopen decennia steeds sterker geworden. Waar zij vroeger vooral aan de zijlijn stonden, vormen ze nu georganiseerde bewegingen die meepraten, meebeslissen en richting geven aan beleid, onderzoek en zorg. Voor het jubileumjaar, waarin het beroep diabetesverpleegkundige veertig jaar bestaat, vroegen we aan vier organisaties hoe zij zijn ontstaan, welke mijlpalen zij hebben bereikt en wat hun ambities voor de toekomst zijn. Dit keer is het woord aan Diabetesvereniging Nederland. Zij waren vlak na de tweede wereldoorlog de eerste patiëntenvereniging die werd opgericht en legde daarmee de basis voor de bredere patiëntenbeweging die in de decennia daarna is ontstaan.

Wat was destijds de aanleiding om Diabetesvereniging Nederland op te richten?

In 1945 werd Diabetesvereniging Nederland opgericht door en voor mensen met diabetes. De aanleiding was simpel maar urgent: er was nauwelijks kennis, nauwelijks insuline en mensen met diabetes stonden er vaak alleen voor. Samen stonden ze sterker. Vanuit die gedachte ontstond de eerste patiëntenvereniging op het gebied van diabetes in Nederland.

Wat zien jullie als de belangrijkste wapenfeiten van DVN?

In de afgelopen 80 jaar zijn er veel belangrijke stappen gezet. Zo heeft Diabetesvereniging Nederland een grote rol gespeeld bij gedeeltelijke of gehele vergoeding van insuline (1960), glucosemeters voor thuisgebruik (1975), nasale glucagon (2021) en glucosesensoren (vanaf 2017). Ook zette de vereniging zich in voor keuzevrijheid in hulpmiddelen en goede toegang tot zorg. Daarnaast is er altijd aandacht geweest voor lotgenotencontact, betrouwbare informatie en het versterken van de stem van mensen met diabetes richting overheid, zorg en verzekeraars.

Waar willen jullie als organisatie over tien jaar staan?

Voor de komende jaren liggen de speerpunten vooral bij passende zorg, gelijke toegang tot innovatieve hulpmiddelen zoals sensoren en (hybrid) closed loop-systemen, en het verminderen van verschillen in gezondheid tussen mensen met en zonder diabetes. Ook blijft het delen van ervaringen en het ondersteunen van eigen regie een kernpunt.
Wat opvalt als je kijkt naar toen en nu, is hoe mensen met diabetes zich steeds anders organiseren. Waar vroeger vooral lokale groepen en fysieke bijeenkomsten centraal stonden, zie je nu veel meer snelle uitwisseling van kennis en ervaringsverhalen via sociale media en online platforms. Tegelijkertijd blijft de behoefte aan verbinding en steun hetzelfde.